Posts Tagged Japan

Visualisation of earthquakes in 2011

It has been almost a year ago since the Tohoku earthquake and tsunami, below you can find two video’s visualizing the earthquakes of 2011 in Japan and worldwide.

 

Japan earthquakes 2011

 

World earthquakes 2011

Movie on Channel 8

Imagine you were invited to travel to any place in the world and have there your internship.

Where would you go?

Join me during a five minute trip where I will tell you my story.

Onsen tour

Some foto’s made by Maarten and Jorg. A three days trip by car through some prefectures north-west of Tokyo. Visiting Matsumoto, Castles, Ryokans, Onsens, Mountains, Waterfalls, A wasabi farm, The west coast of Japan near Niigata, Drinking sake and Enjoying the local food.

Hutspot met stokjes

Na een maand goed vertoeven in Tokyo en omstreken wordt het toch eens tijd wat te schrijven. Na een gave en intense studiereis is maart een maand geweest om bij te komen, mijn verjaardag te vieren, een kamer te zoeken en te vinden, een hoop nieuwe vrienden te leren kennen, een auto tour te maken en nieuwe sporten te ontdekken. Zelfs heb ik een week tijd weten vrij te maken om te studeren. Het spreken van de taal wil nog niet echt opschieten, toch herken ik steeds meer woorden in spraak en schrift.

Edit:
Jorg’s blog met de foto’s van de auto tour zijn hier en hier te vinden.

Woensdag heb ik mijn eerste gesprek met mijn manager bij Microsoft, ik kijk er echt super veel naar uit. Als de visa aanvraag goed verloopt mag ik ergens in April beginnen, voor ongeveer drie maand.

Navigatie

De eerste week zoekende naar een kamer, verstopt achter mijn laptop in hotel Sakura in Jimbocho, verbaas ik me over de gigantische structuur van de stad. Hoe vinden mensen de weg zonder straatnamen? Google Maps helpt me ook niet verder aangezien de meeste namen alleen vindbaar zijn onder de Kanji. De truc? Zoek de naam op in Wikipedia en kopieer het equivalent in Kanji.

Ai, een van de dames die werkt bij de lobby, weet me uit te leggen dat locaties te vinden zijn door eerst te bladeren naar de juiste wijk, vervolgens het district om met een drie cijferige code, het blok, het gebouw en een kamernummer. In de praktijk is dit nog knap lastig.

Uitgerust met een zak vol kaasprikkers, met de Nederlandse vlag, en een lach, weet ik me via de Japanners en hun telefoons door de stad te navigeren. De locale TomTom werkt zo goed, dat als je opeens zin hebt een bioscoop te pakken, je een willekeurige voorbijganger aan kan schieten, waarna je binnen een half uur een film aan het kijken bent. Mocht zelfs dat niet lukken, is er in ieder district een kantoor met een wijkagent te vinden, die zelfs een kwartier met je mee fietst, om de weg te wijzen.

Huisvesting

Via Maarten heb ik een Nederlandse PHD-student leren kennen, hij woont nu al twee jaar in Tokyo, spreekt goed Japans en heeft me veel ins en outs van het land laten zien. Aan de hand van een van zijn tips, ben ik in het district waar ik wil gaan wonen rond gaan slenteren, op zoek naar verhuurders van kamers. De meeste verhuurders spreken nauwelijks Engels en dat maakt het knap lastig. Per Excite overleg ik mijn wensen en mogelijkheden, lekker traag, maar wat heb ik die dag gelachen!

Het huren van een appartement in een overbevolkt gebied blijkt best mogelijk te zijn, als je bereidt bent minimaal drie maand huur op voorhand te betalen aan toeslagen. Met mijn budget gaat dat dus niet lukken, uiteindelijk blijkt Guest house de winnende zoekterm te zijn. Een eigen kamer, gedeelde badkamer, keuken en woonkamer, dus zoals ik het gewend ben in Nederland.

Momenteel woon ik vlakbij Higashi-Koganei, op twintig minuten trein afstand van Shinjuku, een van de vele centra in Tokyo. 27 huisgenoten, twee verdiepingen, 8 douches, 10m2, inclusief bed, koelkast, tv, internet en een inbouwkast. Het mooiste? Alle toiletten zijn Japanese-style, een soort veredeld gat waar door mijn lengte in onmogelijk bochten boven mag hangen.

Het is echt super gezellig, meer dan de helft is Japans, een kwart spreekt nauwelijks Engels. Van taxichauffeur tot student tot muzikant, wordt ik in sneltreinvaart geïntroduceerd in een bizarre cultuur. Van het klaarmaken van hutspot, op stap gaan, tot het spelen van gitaar voelt het echt al als thuis. Opvallend is de pyjama cultuur, met de kachel lekker hoog, altijd klaar voor een goed gesprek.

Op stap

‘s Avonds veranderen de drukke zakencentra in bruisend neon, wolkenkrabbers toren boven de massa uit. Vooral in de avond is het heerlijk een willekeurige gebouw in te gaan, om vanuit te hoogste verdiepingen uit te kijken over de betonnen jungle. Als insecten knipperen de hogere gebouwen met rode lichten en trekt het verkeer strepen licht tot aan de horizon.

Overal in de stad vind je tien verdieping hoge gebouwen waar je een kamer voor een man of 8 kan afhuren. De formule: karaoke-set, microfoons, onbeperkt bier en oneindige lijsten met J-pop staat garant voor een paar uur lol. Succesnummer met dank aan de studiereiscommissie: Night of fire.

Een goede bodem leg je in een van de vele Izakaya’s, het heeft iets weg van een Ierse of Britse pub. Na het werk kun je hier terecht voor wat eten en drinken. Met een groep vrienden neem je plaats aan een tafel, welke vol wordt gezet met allerlei hapjes, bier en sake.

Live muziek, met name Jazz, is overal te vinden, van grote optredens tot de plekken met karakter. Een kroeg, de muur vol met grammofoonplaten, een rij muzikanten op leeftijd, genietend met half gesloten ogen. In overleg wordt de volgende plaat gekozen. Maarten zijn verjaardag is een excuus voor een van de gasten om plaats te nemen achter het drumstel dat in de hoek staat opgesteld, de barman op zijn saxofoon, de barvrouw achter de piano.

Iedere dag bestaat verbaas ik me over hoe de cultuur in elkaar steekt en hoe anders dat weer is dan ik gister me had voorgesteld. Gelukkig staan genoeg mensen open voor mijn barbaarsheid en met volle teugen geniet ik van alles dat op me af komt.

Aardbeving

Afgelopen maand is het behoorlijk rustig geweest qua aardbevingen, maar vanacht heb ik door mijn eerste beving mogen slapen, rond ongeveer 2 am (GMT+9) vond op een afstand van 100 km van Tokyo een beving plaats van 5.3 op de schaal van Richter.

Een beving komt vaak niet alleen, stiekem kijk ik toch een beetje uit naar mijn eerste bewuste beving, even afwachten dus!

Maandag 25 februari

Na twee dagen heerlijk cultuurhappen is de ochtend na het weekend gevoelsmatig extra vroeg, de derde en daarmee de laatste week is ingegaan. Een heerlijk gevarieerd ontbijt van geroosterd brood met jam sla ik maar over, om zo nog wat extra te kunnen slapen.

Een klein uurtje met de metro wordt door de meeste van ons gebruikt voor het strikken van de das, het bekijken van Japanners en na het verlaten van de tunnels van Tokyo uiteraard het uitzicht over de buitenwijken.

Een stijlvolle lobby met bruin leren banken brengt ons naar een vergaderzaal, vormgegeven met donkerhouten panelen, voorin prijkt een spreekstoel met een zilveren motto, “Think”.

Naar de Japanse omgangregels verontschuldigt onze kwieke Japans Amerikaanse host zich dat we te allen tijde vergezeld moeten zijn van een medewerker van IBM, dit om de gevoelige maar belangrijke relatie met de andere bedrijven in het gebouw te behouden.

De eerste presentatie bestaat uit een overzicht van IBM, een aantal slides zijn vanwege de inhoud in het Japans. IBM streeft naar het plaatsen van Research Labs op locaties waar het onderzoek “hot” is, om hiermee zich meer globaal te kunnen profileren. Het lab dat van ons bezoek mag genieten bestaat voornamelijk uit Japanse medewerkers.

 “We are not working on defense; we are working on more peaceful missions, by doing so you can still make a lot of money”

IBM ziet in dat hun bestaansrecht zal verschuiven van pure techniek naar services, en is tijdens de presentatie redelijk open over dat de velden van onderzoek niet specifiek van IBM zijn. Het opsplitsen in twee groepen gaat na twee weken met gemak en met een deel van de groep verplaatsen we ons naar een andere vergaderzaal om hier onze eerste demo te aanschouwen.

Text to Speech, is een systeem dat in staat is geannoteerde tekst om te zetten in natuurlijk gesproken taal, welke zelfs met meerdere smaken beschikbaar is. De TomTom aanpak, ga bij de volgende afslag links, slaat in Japan niet aan, kennelijk liggen de eisen hier een stukje hoger.

Invisible Barcodes, is een poging van IBM verborgen metadata te plaatsen in papieren media zoals een krant. Het is een evolutie op de populaire QR-Codes, via het ultraviolette of infrarood spectrum is het mogelijk een twee laag in het papier te brengen om zo beter gebruik te kunnen maken van de aanwezige ruimte.

Tijdens de lunch is er volop de mogelijkheid te spreken met medewerkers van IBM, waarna we met zijn allen weer op de JR-lijn stappen, eenmaal aangekomen op Hadano is het even zoeken naar het Fuij-Xerox busje, die helaas al vertrokken was. Gelukkig schijnt de zon en wordt het nabij gelegen park touwtje gesprongen door een groep schoolkinderen, Michel en ik laten even onze skills zien, door in pak een rondje mee te springen.

In een afgeladen busje rijden we een gepoedersuikerde berg tegemoet, dat moet Fuji wel zijn, best leuk dat Xerox hier wat geld voor heeft uitgetrokken, of is Fuji toch een bedrijf? Hoe zit het nou? Gelukkig omvat de eerste presentatie uit alle, maar dan ook alle, ins en outs van het bedrijf Fuji-Xerox. Een enerverende A0 formaat organigram, waar Daft nog een puntje aan kan zuigen, zorgt voor het verschijnen van de nodige MacBooks, waarschijnlijk om aantekeningen te maken?

De tweede presentatie gaat over Robas, Real Organizational Behaviour Audits Service, een systeem dat positionering van kantoorgebruikers classificeert en dynamisch weergeeft in een flash applicatie. De demonstratie omvat posities van ongeveer 500 gebruikers in een kantoor van een dozijn verdiepingen, je ziet heel mooi in het verloop van de dag, mensen wisselen tussen de verschillende ruimtes.

Met een kop sterke kop koffie, chemisch groene limonade en gifgele limonade thee uit de automaat begeven wij ons naar de demonstratie ruimtes.

Shared Object, is een intern project dat het mogelijk maakt gezamenlijk te kunnen werken aan een stuk hardware. Het concept: Ruimte 1, plaats het te bespreken object onder een camera, monteer hierboven een beamer; Ruimte 2, toon de afbeelding op een groot scherm waar je ook met een digitale marker op kan tekenen; Weerspiegel hetgeen getekend is met de beamer op het object en je kunt zo samenwerken zonder in dezelfde ruimte aanwezig te zijn, mooi en eenvoudig.

In de volgende ruimte zien we een aantal toepassingen van 3D markers: lichaamoriëntaties van verschillende ledematen, een virtuele afstandbediening voor het aan en uitschakelen van apparatuur in een woonkamer en het tekenen met een 3D muis. Waar dient de Wii in de hoek voor? Na wat doorvragen wordt functionaliteit vergeleken en getest.

Op de hoogste verdieping staan koud bier en lekkere hapjes op ons te wachten, iets dat echt een meerwaarde geeft aan dit bedrijfsbezoek. Speciaal omdat informeel het bedrijf helemaal niet zo stoffig is, een aantal mensen opeens best Engels kunnen en dat een van de medewerkers zelfs jarig is.

De tafel wordt vakkundig leeggegeten, waarbij iemand uit het land waar Sinterklaas vandaan komt, de vleesschotel goed weet te waarderen. Na de nodige biertjes trekt het hoofd van de afdeling een goed smakende aardappel destillaat open. Vrolijk brengt de bus ons weer terug naar het openbaar vervoer om zo onze dag af te sluiten.

Reisgenootschap

Met drie handtassen en mijn pak wring ik mij door het gangpad van een groot vliegtuig, lachend plof ik neer aan het raam naast een iets wat gebruinde dame.

 

Met een hevig Iers accent krijg ik te horen dat ze onderweg is naar Nieuw Zeeland, nog 10 tot 12 uur vliegen vanaf Osaka. Vanwege het Chinese Nieuwjaar vandaag zitten alle vluchten goed vol, en mag ze lang tussen haar drietal vluchten wachten.

 

Nog voor het vliegtuig in de lucht hangt praten we honderduit, mijn afgelopen twee nachten zonder slaap verdwijnen compleet. Susan heet ze. of ik Engels ga doceren in Japan? Nee, eerst een studiereis, en dan een stage bij Microsoft in Tokyo. Ga je vaak naar Nieuw Zeeland, jah ik woon er.

 

Voor ik het weet delen we elkaars levensverhaal, zij komt uit een groot katholiek gezin met 12 broers en zussen en een broertje. In haar jeugd is ze gaan backpacken in Nieuw Zeeland en heeft daar haar man gevonden, drie kinderen, hertrouwt en woont nu aan een groot meer. Haar 15 jaar oudere man heeft een waterski bedrijf, op een kaart wijzen we elkaar aan waar we zijn geweest.

 

Na een goed avondmaal met sushi, zie ik door het raam de zon onder gaan. een film trekt bij afloop even mijn aandacht, maar met een laptop op schoot toon ik Susan foto’s van Sveta en van mijn reis door Rusland van afgelopen winter.

 

Terwijl de zon al weer opkomt in het oosten, realiseer ik me hoe tijdloos samen reizen kan zijn. Liftend, in de trein of het vliegtuig kan je zonder zonder verwachtingen en vooroordelen elkaars leven delen, om vervolgens aan te komen in niet alleen een nieuwe wereld, maar ook met een hoop inzichten en voornemens!

Vertrek

Vol gehangen met tassen en met een backpack op mijn rug verlaat ik mijn huis. Zoals meestal een reis bij mij begint pas de avond ervoor mijn spullen ingepakt, zelfs nog een klein uurtje kunnen slapen.

 

Mijn reis zal van Dusseldorf met een vlucht via Frankfurt naar Osaka gaan, omdat wouters fiets de dag ervoor al is teruggegeven, en bussen op dit tijdstip nog niet gaan, wordt het lopen.

 

ik kijk op mijn mobiel, 6h12, wat?! Mijn trein vertrekt in 15 minuten, dat red je op de fiets net.. De trein moet ik halen, het is de eerste naar Muenster, maar ook de laatste mogelijkheid..

 

In een blinde paniek haast ik mij naar het station, hoe heb ik zo stom kunnen zijn? op straat probeer ik met de weinige auto`s mee te liften, niemand neemt op dit tijdstip mensen mee. met het station in zicht scheurt dan ook nog de schouderband van een tas, beelden van dure taxiritten flitsen door mijn hoofd.

 

Achter mij komt een auto aangereden, maar mijn aanwijzingen dat ik hem echt nodig heb, worden compleet genegeerd. gelukkig springt het verkeerslicht op rood, hijgend klop ik op het raam en na wat vriendelijk lachen, mag ik instappen.

 

Se man verontschuldigt zich dat hij onderweg is naar zijn werk, en met een schuin oog legt hij uit dat ik leek op een dronken man. Misschien wordt het tijd voor een grotere tas, of heb ik toch teveel mee? Heb ik echt alles ingepakt ? hoe bereid je je voor als je voor een half jaar in een ander land gaat wonen?

 

Op de vertrektijd van de Duitse trein, wordt ik voor het perron afgezet, rood aangelopen en nog steeds buiten adem kan mijn reis dan echt beginnen.