Archive for February, 2008

Reisgenootschap

Met drie handtassen en mijn pak wring ik mij door het gangpad van een groot vliegtuig, lachend plof ik neer aan het raam naast een iets wat gebruinde dame.

 

Met een hevig Iers accent krijg ik te horen dat ze onderweg is naar Nieuw Zeeland, nog 10 tot 12 uur vliegen vanaf Osaka. Vanwege het Chinese Nieuwjaar vandaag zitten alle vluchten goed vol, en mag ze lang tussen haar drietal vluchten wachten.

 

Nog voor het vliegtuig in de lucht hangt praten we honderduit, mijn afgelopen twee nachten zonder slaap verdwijnen compleet. Susan heet ze. of ik Engels ga doceren in Japan? Nee, eerst een studiereis, en dan een stage bij Microsoft in Tokyo. Ga je vaak naar Nieuw Zeeland, jah ik woon er.

 

Voor ik het weet delen we elkaars levensverhaal, zij komt uit een groot katholiek gezin met 12 broers en zussen en een broertje. In haar jeugd is ze gaan backpacken in Nieuw Zeeland en heeft daar haar man gevonden, drie kinderen, hertrouwt en woont nu aan een groot meer. Haar 15 jaar oudere man heeft een waterski bedrijf, op een kaart wijzen we elkaar aan waar we zijn geweest.

 

Na een goed avondmaal met sushi, zie ik door het raam de zon onder gaan. een film trekt bij afloop even mijn aandacht, maar met een laptop op schoot toon ik Susan foto’s van Sveta en van mijn reis door Rusland van afgelopen winter.

 

Terwijl de zon al weer opkomt in het oosten, realiseer ik me hoe tijdloos samen reizen kan zijn. Liftend, in de trein of het vliegtuig kan je zonder zonder verwachtingen en vooroordelen elkaars leven delen, om vervolgens aan te komen in niet alleen een nieuwe wereld, maar ook met een hoop inzichten en voornemens!

Vertrek

Vol gehangen met tassen en met een backpack op mijn rug verlaat ik mijn huis. Zoals meestal een reis bij mij begint pas de avond ervoor mijn spullen ingepakt, zelfs nog een klein uurtje kunnen slapen.

 

Mijn reis zal van Dusseldorf met een vlucht via Frankfurt naar Osaka gaan, omdat wouters fiets de dag ervoor al is teruggegeven, en bussen op dit tijdstip nog niet gaan, wordt het lopen.

 

ik kijk op mijn mobiel, 6h12, wat?! Mijn trein vertrekt in 15 minuten, dat red je op de fiets net.. De trein moet ik halen, het is de eerste naar Muenster, maar ook de laatste mogelijkheid..

 

In een blinde paniek haast ik mij naar het station, hoe heb ik zo stom kunnen zijn? op straat probeer ik met de weinige auto`s mee te liften, niemand neemt op dit tijdstip mensen mee. met het station in zicht scheurt dan ook nog de schouderband van een tas, beelden van dure taxiritten flitsen door mijn hoofd.

 

Achter mij komt een auto aangereden, maar mijn aanwijzingen dat ik hem echt nodig heb, worden compleet genegeerd. gelukkig springt het verkeerslicht op rood, hijgend klop ik op het raam en na wat vriendelijk lachen, mag ik instappen.

 

Se man verontschuldigt zich dat hij onderweg is naar zijn werk, en met een schuin oog legt hij uit dat ik leek op een dronken man. Misschien wordt het tijd voor een grotere tas, of heb ik toch teveel mee? Heb ik echt alles ingepakt ? hoe bereid je je voor als je voor een half jaar in een ander land gaat wonen?

 

Op de vertrektijd van de Duitse trein, wordt ik voor het perron afgezet, rood aangelopen en nog steeds buiten adem kan mijn reis dan echt beginnen.